«چو فردا شود، فکر فردا کنیم»، یکی از ضرب‌المثل‌های کهن ما که متاسفانه هنوز کاربرد زیادی دارد.

امروزه شاهدیم كه چگونه در بین متخصصان و مبتكران برای افزایش سرعت و كارایی سخت افزارها و كامپیوترها، مسابقه‌ای بی‌وقفه درجریان است. درست یا نادرست، انسان امروزی دیگر فرصت ندارد برای انجام کاری که در همین گذشتۀ نزدیک به روزها و گاهی هفته‌ها زمان نیاز داشت، چند ثانیه بیشتر اختصاص دهد. او دریافته اگر به شتاب مطلوب دست نیابد، هر لحظه ممکن است در زیر یکی از بهمن‌های سهمگین اجتماعی – افتصادی دفن شود. انسان امروزی در حالی که چشم از کار پرشتاب خود برنمی‌دارد، نگران بلندی‌های «بهمن‌خیز» پشت‌سر خود است.

دیگر حتی برای تعریف و تفسیر واژه «فرصت»، فرصتی باقی نمانده است.

در چنین روزگاری، متاسفانه هنوز بسیاری از هم‌میهنان ما این ضرب‌المثل غریب را مدام، ورد زبان كرده‌اند كه: «چو فردا شود فكر فردا کنیم!» و برای تایید بحث، عبارات و جملات دیگری را مانند «عجله کار شیطان است.»، «هرآن کس که دندان دهد، نان دهد.» و یا «تنها توکل به خدا چارۀ دشواری‌های انسان است.» همراه این دیدگاه فرسوده و ناکارآمد خود می‌كنند، تا توشۀ گرانباری برای «باری به هر جهت بودن» خود فراهم كرده‌باشند.

بنا ندارم که سنت‌ها و راه و روش‌های کهن را به استهزا بگیرم، اما بر این باورم که بسیاری از این ضرب‌المثل‌ها دیگر تنها به درد کتاب‌های گردآورنده ادبیات و فرهنگ عامه می‌خورند. به ویژه برای ما ایرانی‌ها که خود به خود از قافله پیشرفت جهانی عقب مانده‌ایم و باید برای این عقب‌ماندگی‌ها بویژه در امور اقتصادی چاره‌ای عاجل بیندیشیم.

این انشاء هم دیگر منسوخ است که «علم بهتر است یا ثروت؟». این مقایسۀ کودکانه مثل این است بپرسیم «چشم راست بهتر است یا چشم چپ؟».

واقعیت این است که اغلب ایرانیان مهاجر، به سبب عدم آشنایی با امور مالی در جهان غرب، به شدت زیر فشار اقتصادی هستند و متأسفانه این فشار روز به روز هم بیشتر می‌شود. خصوصاً که مهاجران، بی آنکه گناهی متوجه‌شان باشد، خود به خود به سبب گرفتاری‌های تحمیلی ناشی از هجرت و ناممکن بودن به همراه داشتن همۀ هست و نیست خود، از نخست آسیب‌پذیر و ناتوان بوده‌اند. برای نمونه کافی است به موضوعاتی نظیر مسکن مهاجران، هزینه‌های تحصیل فرزندان و یا بیمه‌هایی که بسا در ایران نیاز مبرمی به وجود آن‌ها نبوده بیندیشیم. 

مشی اعتبار این است که کار امروز را به فردا نینداخته و از هر فرصتی برای یاری رساندن به هم‌میهنان خود سود بجوید.