با گذشت زمان و پس از یك سال و نیم فعالیت مطبوعاتی، اعتبار راهش را كم و بیش یافته است و در پی تثبیت جایگاه اجتماعی خود همواره می‌كوشد تا نقشی مثبت در روابط اجتماعی و تعامل سازنده در مسیر رشد كامیونیتی مهاجر باشد.

كامیونیتی مهاجر نیز پس از حدود 30 سال زندگی در مهاجرت به بعضی رهنمون‌های اجتماعی دست یافته است و مراحل رشد اجتماعی خود را رفته رفته طی كرده است.

كادر نویسندگان ما نیز پاره‌ای از همین كامیونیتی هستند، با همان توانایی‌ها و كاستی‌ها. ایفای نقش متفاوت، با در نظر گرفتن وظایف مطبوعاتی، امر ساده‌ای نیست و جلب رضایت عموم پیچیدگی‌های خاص خود را دارد. نگاهی از نزدیك به كامیونیتی گاه آنچنان ما را به حیرت وا می‌دارد كه ناگزیر از بیان بعضی عوامل نه چندان دلپذیر می‌شویم. ما عمیقاً اعتقاد داریم كه نقش انتقادی ما، باید در طولانی‌مدت، برآیندی مثبت داشته باشد هرچند كه در كوتاه‌مدت به ذائقه بعضی هم‌وطنان سازگار نباشد.

انتقاد سازنده همان مطرح كردن پرسش‌هایی است كه ماهیت اعمال را هدف قرار می‌دهد و مغز‌های متفكر را به واكنش وا می‌دارد. در مسیر همین واكنش‌های فكری است كه رشد می‌كنیم و پاسخی برای ابهام و تردید می‌یابیم.

ما به خوبی به این امر واقف هستیم كه پرسش صحیح، تعیین كننده‌ترین گام در مسیر رشد است و از این رو تمام نیرو‌های خود را برای شناخت و مطالعه رویداد‌های روزمره و تاثیر آن در سرنوشت جامعه امروز و آینده بكار گرفته‌ایم. مورد سوال قرار دادن وقایع، لزوماً واكنش منفی نیست و چه بسا كه به پاسخ واداشتن، پله‌های رشد را هموار خواهد ساخت و تردید‌ها را از میان برخواهد داشت.

با توجه به این نكته كه مهاجرت تنها محل زندگی افراد را تغییر نمی‌دهد و در پی آن زندگی اجتماعی مهاجرین دچار دگرگونی می‌شود، اعتبار 3 تغییر عمده را پیگیری خواهد كرد و با هدف روشنگری و شفافیت به طرح مسئله و سؤالات پایه ادامه خواهد داد.

در ارتباط با دو موضوع آخر پیشتر سخن گفته‌ایم و بعد از این هم خواهیم گفت اما در اینجا به موضوع اول می‌پردازیم.

 

از دیدگاه جامعه بزرگتر همه ما متعلق به جامعه مهاجر هستیم و اقلیت كوچكی را تشكیل داده‌ایم. اما خودمان عموما این نكته را فراموش می‌كنیم. اگر فراتر بنگریم، دردرون جامعه خود از كمبود یك تشكیلات پایه‌ای برای شكل و جهت دادن به حركات اجتماعی درونی رنج می‌بریم. قبلاً به تنهایی و فقدان باور به عرف در جامعه مهاجر اشاراتی داشتیم و بعضی از مضرات آن را عنوان كردیم ولی این فقدان عرف، مزایایی نیز داشته است. مزیت كه چه عرض كنم ولی به هر حال مقاومت دائم در مقابل آن همه ما را به نوعی خود ساخته كرده است كه علی‌رغم تهمت و فشار و افسردگی راه‌های ادامه حیات را یافته‌ایم. یادمان نرود كه برای این خودساختگی بهای سنگینی پرداخته‌ایم و خواهیم پرداخت. این ادامه حیات همان سر از آب بیرون نگه داشتن است. تلاشی كه نه از سر امیدواری بلكه از سر نومیدی است.

امیدمان به یكدیگر از دست رفته. شاید این نومیدی نتیجه تلاش عده محدودی باشد اما این عده محدود در تمام زمینه‌ها دیده می‌شوند بخصوص در زمینه فرهنگی! فراموش نفرمایید كه گاه یك ویروس آلوده جامعه‌ای را به آلودگی و بیماری مبتلاء می‌كند.

جامعه مهاجرین آبستن است، تنها نمی‌داند آبستن كدام حادثه. از این روست كه نقش انتقادی رسانه‌ها می‌تواند راهگشا باشد. اما متاسفانه ما حتی برای پی بردن به وقایع جاری جامعه‌مان نمی‌توانیم به رسانه‌های محلی رو بیاوریم. وقایع بد بازگو نمی‌شوند زیرا مسبب بسیاری از آنان خودشان هستند ... وقایع خوب بازگو نمی‌شوند زیرا مسبب آنان خودشان نیستند. در نتیجه برای كسب خبر بایستی به پشت اخبار رو كرد.

در این مملكت ما را به جرم ایرانی بودن به بعضی قرنطینه‌های اجتماعی می‌فرستند و هیچ یك از ما متوجه نیستیم اما آنتن‌های جاسوس‌گیری بلند است! هر تازه رسیده‌ای، در این وانفسای رهاشدگی، تهمت و بدگویی پیشه می‌كند و این روش ناپسند، كم و بیش به رویه‌ای مورد پسند تبدیل شده است. تهمت و غیبت دلپذیر است و دلیلش روشن است اول آنكه تهمت‌زن خود را از موضوع تهمت مبری می‌كند و دوم آنكه انتقام و دق و دلی تنهایی را بر سر قربانی خود خالی می‌كند. سوم آنكه بحث‌‌های جدی و سازنده و سنگین، نیاز به مطالعه و تحلیل و آگاهی و از همه مهمتر پرداخت هزینه دارد. هزینه‌های مالی، فكری و روحی! ... و چه كسی از این حوصله‌ها دارد؟

ما معتقدیم كه اگر تشكیلات گروهی ما قادر به درك ارزش واكنش‌های مثبت نباشد و موقعیتی خودآگاه به خود نبخشد، در این مسیر شكست خواهیم خورد. چگونه انتظار می‌رود كه بدون چون و چرا و پرسش به فراخوانی پاسخ مثبت داده شود؟ پرسش به قصد سازندگی است و آنچه این سازندگی را به تكامل می‌رساند، پاسخ بجا و دور از غرض به پرسش است. هیچ پرسشی پرسش بد نیست، جواب پرسش تكلیف آن را مشخص می‌كند. ابهام و تردید، تشكیل هر گروهی را به تعویق می‌اندازد و طرح پرسش و مهمتر از آن پاسخ به پرسش، برای تسریع پویایی این تشكیلات موثر خواهد بود.

بحث ما در مورد تنهایی و رهاشدگی و فقدان حاكمیت قانون و عرف در كامیونیتی، نوعی گزارش بود. جوری اعاده حیثیت اجتماعی، به قصد ادامه زندگی بهتر دراین كامیونیتی. در كامیونیتی ما نفس كشیدن سخت شده ... متفاوت بودن سخت شده .... فعال و كوشا و دلسوز بودن خفقان‌آور شده. بنابراین باید قدر آنهایی را كه هنوز دارند زندگی می‌كنند، نفس می‌كشند، فعالیت می‌كنند و مسائل را به بحث می‌گذارند دانست. همین‌ها هستند كه از یكنواخت شدن جلوگیری می‌كنند. انتقاد سازنده و دور از تهمت و ناسزا، كمی رنگ به جامعه می‌بخشد. جسارت شكستن عرف‌ها و یا بی‌عرفی‌ها را یادمان می‌دهد. روشنفكر از نوع دینی‌اش با سنت‌گرا مجادله می‌كند و روشنفكر بی‌دین، دیندار‌ها را به یافتن راه جدید وادار می‌كند. زنان، مردان را به تواضع بیشتر وادار می‌كنند و مردان، زنان را به فكر استقلال بیشتر و تلاش فراتر می‌اندازند. جوانان پیرترها را به وحشت می‌اندازند و مجبور می‌كنند كه برای انتقال تجربه زبان جدیدتری كشف كنند.

جامعه ما جامعه پیچیده‌ای است و وحشت از انتقاد، ما را به قر زدن وادار می‌كند. قر زدن كاری ساده و البته بی‌فایده است. ساده است زیرا هیچ تلاشی برای درك پیچیدگی آن نمی‌شود و بی‌فایده است چرا كه فقط صدور حكم است. سرهم كردن مشتی بایدها و انگاره‌های بود بودی! ما این بودیم و او آن بود!

اگر ما بخواهیم در این بی‌صاحبی روزگار، موقعیتی برای خود دست‌وپا كنیم و جایگاهی بیابیم باید راه‌های كسب اعتماد را كشف كنیم. وگرنه روی دست خودمان خواهیم ماند و مرثیه‌خوان افتخارات گذشته و یا پیامبر بهشت‌های دروغین خواهیم شد. انجمن‌ها و سازمان‌های تشكیلاتی كامیونیتی بایستی راهی از میان وقایع اتفاقیه پیدا كنند. و البته با قصد برگشت از این راه! امر به معروف و نهی از منكر مال مذهبی‌ها و خوش رقصی‌های اجتماعی از آن سیاستمداران! نه بازیچه این و نه وسیله آن. همین و بس.